Sinds kort werk ik drie dagen per week als freelance tekstschrijver bij De Bank. Dat is niet alleen wennen voor mij, ook voor Kaya, de postbode die normaal gesproken de pakketjes van de hele buurt bij mij thuis dumpt.

De drie dagen waarop ik niet thuiswerk, zit ik in een kantoortuin. Hoewel er vooral bomen zijn in de vorm van zogenaamde beslisbomen, is er wel degelijk flora en fauna te vinden. Elke week komen mannetjes in groene shirts met groene gieters mijn groene vrienden water geven.

Verder groeit en bloeit er van alles op taalkundig gebied. Dagelijks hoor ik woorden die ik niet eerder heb gehoord. Zelfs niet bij mijn oudwerkgever Het Reclamebureau en dat wil wat zeggen, want daar heeft iemand mij bloedserieus verteld over 'urgente actionables'.

Bij De Bank gaat het over 'hipo’s', en dat is niet dyslectisch Engels voor 'nijlpaarden' maar een afkorting voor 'high potentials'. Ook gaan mensen hier niet samen koffie drinken maar een ‘even alignen’ of 'een connect maken'.

Toch heb ik de leukste taalvondst op een borrel gehoord waar ik informeerde naar roddels en intriges, want in een kantoortuin zal het ook soms een jungle van gevoelens zijn. Dat lijkt mee te vallen, maar er zijn enkele liefdes ontsproten, volgens een grafisch vormgever. Hij noemt ze 'de bankstellen'.

U begrijpt, de komende tijd moet Kaya nog even zijn pakketjes elders onderbrengen.