Het nadeel van flexwerken is dat je altijd je bureau moet opruimen. Het voordeel van flexwerken is dat sommige mensen maling hebben aan deze clean desk policy. En dan vind je soms spullen van een ander op je bureau. Het is volkomen toegestaan om aan deze spullen te snuffelen. Want: bureaus zijn van iedereen. Dankbaar ben ik dan ook voor het magazine ‘Zuidas, everything about living and working at the heart of the metropolis’ dat ik op mijn bureau aantref.

Sommige items in het magazine zijn geen verrassing. Het artikel over golfen heet ‘aan de slag’. Een maatpakkenwinkel propageert dat mannen in maatpakken sexier zijn dan mannen in adamskostuum. Daarover valt te twisten. Uiteindelijk hangt dit geheel af van de man in het pak. De meeste mannen in pakken wil je het liefst gedrapeerd in zoveel mogelijk stof zien.

Verder leer ik dat overhemden voor vrouwen blouses heten. Zowel overhemden als blouses moet je wassen op achthonderd toeren. Ik weet niet hoe je de toeren instelt op de wasmachine maar ik heb een nieuw feitje om te serveren op verjaardagen. Ook gaat het over manchetknopen en dat je die even en oneven kunt dragen. Dit begrijp ik nog steeds niet, maar misschien weet iemand op dezelfde verjaardag het wel.

Dan zijn er nog artikelen over steak, plekken waar je steak kunt eten en mensen die op openingsfeesten zijn van plekken waar je steak kunt eten. Tot slot komt er een makelaar aan het woord die zegt dat Japanners standaard een bad willen. En als een huis geen bad heeft, ze het niet eens willen bezichtigen.

Wat dat betreft voel ik me vaak een Japanner op de Zuidas, verloren in een wereld zonder badkuipen en een overschot aan overhemden en blouses die niet per se sexy zijn. Toch storen Japanners zich ongetwijfeld het meest aan onze flexwerkcultuur. De desks zijn zogenaamd clean, maar intussen liggen er magazines die sommigen van ons uren van het werk houden.